سالهای دور از خانه

خوشحالم که بالاخره توانستم چشمهام را باز کنم و توی آینه قدی دختر با اراده ای را ببینم و حس رهایش ناشی از بخشیدن خودم را و تو را و همه را تجربه کنم. خوشحالم که هیچ جوره خودم را متعلق بهت نمی دانم و تو را سپرده ام به آنهائی که از من برایشان غول ساختی. حالا دیگر می توانم بروم پی کارم و آینده ام را بسازم....

-بیا یه بازی کنیم که توش من خیلی دوستت دارمو تو به هیچی فک نمی کنی جز من. توی خونه کوچیکمون روبروی تلوزیون لم میدم وتو اون کش لعنتیو از موهای بلندت می کَنی و سرتو میذاری روی پامو میگی نوازشت کنم. بازیه دیگه. توی بازی همه چی ممکنه. مثلا اینکه تو ترکم نکردیو هنوز خدای قلبتم. منم قول میدم اون گوشی آشغالو چتای مسخره با دخترا رو بندازم توی سطل زباله و بشینم به بافتن موهات. +چه بازی مسخره ای!...